Zij is van niemand

Advertenties

Blok eens postklassiek!

Menig student vervloekt zichzelf gedurende deze periode omdat hij/zij weeral eens veel te laat is begonnen met blokken. Hoe konden die drie maanden zo snel voorbij gaan? Het is bijna nieuwjaar, iedereen is zo (fake) happy, terwijl ik aan mijn bureau zit te strijden als een ware krijger in een gevecht met mijn altijd vermoeide hersenen. Om nog maar te zwijgen van de huilbuien en eetbuien die hiermee gepaard gaan. I feel you!! Wat kan helpen is muziek!

XXIV La musique

La musique souvent me prend comme une mer!

vers ma pâle étoile

sous un plafond de brume ou dans un vaste éther,

je mets à la voile;

La poitrine en avant et les poumons gonflés

comme de la toile,

j’escalade le dos des flots amoncelés

que la nuit me voile;

je sens vibrer et moi toutes les passions

d’un vaisseau qui souffre

le bon vent, la tempête et ses convulsions

sur l’immense gouffre

me bercent- D’autres fois, calme plat, grand miroir

de mon désespoir!

-Baudelaire- Les fleurs du mal

Muziek zoals Baudelaire het omschrijft, die je in vervoering brengt. Echte blokmuziek zoals instrumentale minimalistische klanken die proberen rust te brengen binnen je opgefokte brein. Nog voor ik wist dat er naam bestond voor mijn favoriete muziekstijl, was ik helemaal verkocht aan de postklassieke of the neoclassic music. Het is een ‘muziekstroming’ waarbij akoestische instrumenten worden aangevuld met elektronica. De rust zit hem in de rustige riedels en langzame herhalingen van deze wondermooie klanken. Als deze beschrijving niet meteen een belletje laten rinkelen zullen volgende namen dat zeker doen.

 Arvo Pärt

Arvo part

Sinds jaar en dag de favoriet van vele van mijn vrienden. Enkele dagen geleden ging ik kijken naar het ‘Lam Gods’ van Milo Rau in NT Gent. Eén van de figuranten vertelde tijdens de opvoering dat hij zijn nu drie maanden oude zoontje Arvo genoemd heeft, vernoemd naar Pärt. Dit naar mijn mening hartverwarmend eerbetoon toont aan hoeveel muziek voor een persoon kan betekenen, dat je deze indruk zelfs wil doorgeven naar de volgende generatie.

Mijn favoriete nummer van Pärt blijft ‘spiegel im spiegel’ https://open.spotify.com/track/7zHd9LxIZB8WKosSWN9Umj?si=HJhqLV5aRFm3fyIXlqQGpA

‘De Profundus’ klinkt eveneens bijzonder aangenaam tijdens het blokken https://open.spotify.com/track/4SOLSw9p6xQMRQLwmPMnlM?si=gQ7V1_YhQVKWHDZMu2RxjA

en ook deze ‘Berliner Messe‘ is een ware aanrader.

Max Richter

max richter

Als zijn naam je niet bekend in de oren klinkt dan zullen er zeker films, series en andere opvoeringen zijn waarvan hij de soundtrack componeerde. De meest recente serie waarvoor hij de soundtrack verzorgde is ‘My Briliant Friend’ Hij is één van de personen die ik bedankte in mijn voorwoord van mijn vorige thesis, zo dankbaar ben ik hem voor zijn talent! Blokaproved? Hell yeah! Vooral het album ‘from sleep’ is het ideale nummer om op te studeren.

 ‘From sleep’ https://open.spotify.com/album/0NRiFdiO6WfhUnHiev18x3?si=XemsWIdsRkWu1C_Y7M9Uqg

‘The Consolations of Philosophy‘: https://www.youtube.com/watch?v=OVFhzlR6fJY&t=266s 


Philip Glass

philip glass

Deze Amerikaanse muzikant wordt tot de groep van de ‘minimalistisch muziek’ componisten gerekend, toch brengt hij zijn muziek liever onder de noemer van ‘theatermuziek’. Verder is hij vooral bekend van de Koyaanisqatsi  trilogie. Blok approved? Voor mij persoonlijk niet voor de vakken die wat meer concentratie vereisen maar tijdens het lezen des te meer.

Uit het album Koyaanisqatsi (complete original soundtrack) https://open.spotify.com/track/7C2OUKlFfGq68qCwAhgjkI?si=RWWjrL9KRI6unaxI9ugtfA


Mad Rush uit het album Glass Piano ( extended version) is dan wel weer iets meer studeerbaar. https://open.spotify.com/track/0RUtNzij9yFt7Rza5e7hKM?si=5KJVhuxxQVqIyg1YSrVEwA

Nils Frahm:

nils frahm

Frahm vormt een uitzondering binnen het lijstje omdat hij naast het minimalistisch ook graag de experimentele toer opgaat. Zo improviseert hij in delen van zijn shows met toiletborstels als muziekinstrument en het klinkt alsof ze hiervoor waren gemaakt!

Als ik een blokdipje heb grijp ik meestal terug naar dit album dat Frame componeerde met Olafur Arnalds. De combinatie van deze twee is gewoon magisch. https://open.spotify.com/album/4DLLxfEWREPpQA99SzbCvK?si=hDtuVh0jRgu0QSuupdsu7Q

Olafur Arnalds

olafur arnalds

Deze IJslandse jongen begon ooit zijn carrière als drummer bij hardcore Punk en heavy Metal groepen, momenteel wordt hij omschreven als multi-instrumentalist en klinkt zijn stijl eigentijds klassiek. En gelukkig maar, anders zou de soundtrack van ‘The Hunger Games’ nooit zo schoon geklonken hebben.

Only the winds vind ik één van zijn beste nummers: https://www.youtube.com/watch?v=LNwBAPfshKI&list=PLdDnKB6XYCbjFw7cEboJZMLO7Fc33j6qQ

Johann Johannsson

johann johannssonDeze eveneens IJslandse componist heeft ook al heel wat films en series voorzien van een neoklassieke soundtrack. Zo heeft hij onder andere de soundtrack voor ‘The Theory Of Everything’, ‘Prisoners’ en ‘Mercy’ verzorgt.

Flight From the city: https://www.youtube.com/watch?v=AlftMNmDH00

En andere muziek om op te leren. Hans Zimmer zijn ‘time’ blijft een fenomenaal klinkend nummer, zeker in de live uitvoering die hij opnam in Praag.

Een misschien minder bekende componist maar zeker ook een nummer om eens te luisteren zijn de ‘The Disintegration Loops’ van William Basinski.

Last but definitely not least! Innerwoud. Gents talent van contrabassist Pieter-Jan Van Assche. Voor de één zal dit lawaaierig klinken, voor de ander is het iets waar je dagelijks zal naar teruggrijpen. Geen betere muziek om naar te luisteren op een overvolle trein na een drukke dag. Voor mij persoonlijk is dit de eerst hulp bij één van de zovele existentiële blokcrisissen.

Met deze muziek op de achtergrond zal de blok nog nooit zo mooi geklonken hebben. Heel veel succes en weet dat je er niet alleen voor staat tijdens deze harde periode. 

With love, Lily Edwards

Bronnen:

Gedicht: Baudelaire – Les Fleurs Du Mal, Poems choisis et annotés par Georges Alesi

Afbeelding Philip Glass: https://www.npr.org/sections/deceptivecadence/2015/04/25/401246742/the-world-music-education-of-philip-glass

Afbeelding Max Richter: https://twitter.com/maxrichtermusic

Afbeelding Arvo Pärt: https://www.icareifyoulisten.com/2012/11/arvo-part-creator-spiritus-harmonia-mundi/

Afbeelding Nils Frahm: https://nl.wikipedia.org/wiki/Nils_Frahm

Afbeelding Olafur Arnalds: https://twitter.com/olafurarnalds &

https://nl.wikipedia.org/wiki/%C3%93lafur_Arnalds

Jóhann Jóhannsson: https://nl.wikipedia.org/wiki/J%C3%B3hann_J%C3%B3hannsson

https://www.google.com/url?sa=i&rct=j&q=&esrc=s&source=images&cd=&ved=2ahUKEwjU9LqMzMPfAhVEmbQKHejbBkkQjhx6BAgBEAM&url=https%3A%2F%2Fwww.pinterest.com%2Fpin%2F496733033871565434%2F&psig=AOvVaw353AMXKajAjCH3PgUzHjgw&ust=1546123226450016

Mijn Gent

Gent u nam mijn rusteloze ziel in uw armen en walste haar langsheen uw straten waarin zij rust vond als in een thuis. Gent u gaf mij zoveel dat ik u met deze woorden wil eren.

Ode aan mijn Gent ❤️

Toen kwam jij

‘Love is so short, forgetting is so long

Though this be the last pain that she makes me suffer

and these the last verses that I write for her.’ (Pablo Neruda, Tonight I can write the saddest lines)

Soms is het leven zo vanzelfsprekend dat we vergeten dat wat logisch is, niet eenvoudig hoeft te zijn

Soms vergeet je dat je geluk niet mag laten afhangen van iemand anders. In de naam van de liefde heet dat dan.
Soms vergeet je dat je ongelukkig wordt van de mensen waarbij je denkt het geluk te vinden, terwijl je de mensen waarbij het geluk voor het rapen ligt net van je wegduwt.
Soms vergeet je dat je door een positief berichtje zelf positieve berichtjes uitstuurt en na een afstandelijk berichtje zelf afstandelijk wordt.
Soms vergeet je dat hoe meer je achter iemand aanhuppelt, je net meer die persoon van je wegduwt.
Soms vergeet je dit alles.
Al ben je nog zo wijs, een mens zal altijd een mens zijn. Gevoelsmatig gestuurd, zonder algoritmes van rationele handelingen en procedures maar vol van paniekknoppen en fouten die het menselijk handelen altijd een verzachtende basis zullen geven. Soms denken we dat we mensen elke dag moeten horen. Tot je elkaar terugziet en alles net als vroeger is. Echte vrienden hoef je niet elke dag te horen, ze hoeven ook geen exhibitionistische liefdesverklaringen. Er zijn periodes waarin ze elke minuut naast je staan en de berichten overlopen en dan is het weer eb. Maar je weet dat ze er zijn als het nodig is, en jij bent er als zij jou nodig hebben. Je weet dat gewoon en dat maakt woorden overbodig. Je weet het en toch vergeten we dit veel te vaak. Het vreemde is dat wie dit leest het net zo zou kunnen geschreven hebben.
Soms is het leven zo vanzelfsprekend dat we vergeten dat wat logisch is, daarvoor niet eenvoudig hoeft te zijn
With love,

Lily Edwards